Przejdź do treści

Autobiografia Literatura Kultura Media

Autobiografia Literatura Kultura Media
nr 2 (9) 2017
Statystyki OpenAlex

Dla całego czasopisma, według OpenAlex.

Cytowania
130
Publikacje
323
H-index
5
I10-index
0
Średnia cytowań (2 lata)
0,04
Cytowania w poszczególnych latach
Wykres cytowań czasopisma. Dokładne wartości są dostępne w tabeli poniżej. 2017: 3 2018: 0 2019: 4 2020: 9 2021: 17 2022: 17 2023: 27 2024: 16 2025: 23 2026: 13 2017 2026
Pokaż dane w tabeli
Cytowania w poszczególnych latach
RokPublikacjeCytowania
2017323
2018260
2019304
2020319
20213017
20222517
20233427
20242716
20252923
2026013

Dane pobrane:

Co oznaczają te liczby?

Publikacje i cytowania obejmują rekordy powiązane z tym czasopismem w OpenAlex. H-index to największa liczba h publikacji mających co najmniej h cytowań. I10-index to liczba publikacji cytowanych co najmniej 10 razy. Wykres przedstawia cytowania otrzymane w danym roku; bieżący rok jest niepełny. Zakres bazy może różnić się od WNUS i innych serwisów.

Średnia z 2 lat jest wskaźnikiem OpenAlex. Nie jest to Journal Impact Factor firmy Clarivate.

Zobacz w OpenAlex (nowa karta)

Ucieczka w formę. Intymizm w portretach sportowców w filmach dokumentalnych Superciężki i Wojownik Jacka Bławuta

DOI: 10.18276/au.2017.2.9-05
Cytuj

Pełny tekst jest dostępny

Abstrakt

Tematem tekstu jest sposób, w jaki w wybranych filmach dokumentalnych Jacka Bławuta (Superciężki [1984] oraz Wojownik [2007]) ukazany jest sport. Reżyser oddaje jego sens, lecz przede wszystkim traktuje jako punkt wyjścia do często bardzo osobistej i intymnej refleksji na temat ludzkich zmagań z otaczającą rzeczywistością. Autor rzadko koncentruje się na sportowych wynikach i klasycznych zwycięzcach. Zazwyczaj ukazuje zmagania bohaterów z samym sobą, własnymi słabościami, przeszłością, ograniczeniami. Bławut, opowiadając o swych bohaterach poza kadrem, zdaje się również konstruować osobistą wypowiedź o sobie samym – jako dokumentaliście i człowieku. Tekst jest próbą ukazania, w jaki sposób w poszczególnych filmach ewoluował reżyserski styl opowiadania o sporcie, a także w jaki sposób sport stawał się dla Bławuta punktem wyjścia do tego, by „zobaczyć coś więcej” w swych bohaterach, człowieku w ogóle, a także w sobie samym.
Podgląd PDF

Otwórz PDF

Bibliografia

  1. Bławut, Jacek. Bohater w filmie dokumentalnym. Koncepcja autorska. Łódź: Wydawnictwo PWSFTviT, 2010.
  2. „Gdy inni włączają, ja wyłączam kamerę. Z Jackiem Bławutem rozmawia Tadeusz Szyma”, Kino 5 (2004): 18.
  3. Kubisiowska, Katarzyna. „Rzecznik, wojownik i tchórz”. Tygodnik Powszechny 31 (2009): 34–35.
  4. Lis, Monika. „Rites de passages według Jacka Bławuta”. W: Klucze do rzeczywistości. Szkice i rozmowy o polskim filmie dokumentalnym po roku 1989, red. Małgorzata Hendrykowska, 157–170. Poznań: Wydawnictwo Naukowe UAM, 2005.
  5. Lubelski, Tadeusz. „Jacek Bławut, filmowiec pochłonięty przez ludzi”, tekst opublikowany w książeczce dołączonej do dwupłytowego albumu DVD z filmami Jacka Bławuta, wydanego przez Narodowy Instytut Audiowizualny w serii Polska Szkoła Dokumentu.
  6. Maciejewski, Łukasz. „Samotność długodystansowca. Jacek Bławut: portret reżysera”. Tygodnik Powszechny 25 (2007): 20.
  7. Mąka-Malatyńska, Katarzyna, Justyna Czaja, Anna Śliwińska, Krzysztof Kozłowski. „Polski film dokumentalny po roku 2000”. W: Historia polskiego filmu dokumentalnego (1945–2014), red. Małgorzata Hendrykowska, 573–699. Poznań: Wydawnictwo Naukowe UAM, 2015.
  8. Otto, Wojciech. Obrazy niepełnosprawności w polskim filmie. Poznań: Wydawnictwo Naukowe Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza, 2012.
  9. Pławuszewski, Piotr. „Opowieść reżysera, który chce być reżyserowany”. Images 19 (2012): 176–179.
  10. Sobolewski, Tadeusz. „Prawda czy legenda?”. Gazeta Wyborcza, 24.06.2007. Dostęp 4.09.2017.http://wyborcza.pl/1,75410,4248613.html?disableRedirects=true.