Colloquia Germanica Stetinensia

Peter Rusterholz, który zmarł w styczniu tego roku, odegrał znaczącą rolę w kształtowaniu germanistyki w ciągu ostatnich sześćdziesięciu lat. Jako człowiek dialogu ponad granicami metodologicznymi i dyscyplinarnymi propagował zarówno na Uniwersytecie w Kassel (1973–1980), jak i na Uniwersytecie w Bernie (1980–2000) porozumienie między przeszłością a teraźniejszością, między badaniami naukowymi a nauczaniem, między nauką a literaturą. Doskonale znając literaturę niemieckojęzyczną od średniowiecza do współczesności, opublikował na jej temat liczne prace. Uzyskał doktorat pod kierunkiem Maxa Wehrliego na temat metafory aktorskiej w dramacie XVII wieku, równocześnie intensywnie studiował pisma Emila Staigera, innej ważnej postaci w swojej dziedzinie na Uniwersytecie w Zurychu w latach 1950tych i 1960tych. Podążając śladami obu z nich, uczynił teoretyczną refleksję nad rozwojem hermeneutyki historycznej dziełem swojego życia i przedstawił swoje przemyślenia w kilku uznanych publikacjach. Od połowy lat 1970tych przywiązywał dużą wagę do połączenia hermeneutyki z semiotyką i na tej podstawie, od połowy lat 1980tych, krytycznie analizował również wkład poststrukturalizmu i dekonstruktywizmu w debatę nad interpretacjami. Pełniąc funkcję rektora „Collegium generale” Uniwersytetu w Bernie w latach 1989–2009, torował drogę dialogowi akademickiemu między różnymi dyscyplinami, a w latach 1981–2011 promował dialog uniwersytetu z literaturą, organizując spotkania autorskie pisarzy i pisarek z wszystkich krajów niemieckojęzycznych. Jako profesor emeritus kontynuował równolegle do tych działań pracę nad dwoma dużymi projektami: Wraz z Andreasem Solbachem opublikował pierwszą szwajcarską historię literatury (2007), która przedstawia rozwój wszystkich czterech literatur szwajcarskich od średniowiecza do roku 2000. Natomiast jako kierownik grupy badawczej zajmującej się opracowaniem ogromnej spuścizny Dürrenmatta przygotował nowe wydanie jego dzieł zebranych, ale także edycję jego materiałów dokumentujących genezę i stopniowy rozwój manuskryptów jego dzieł („Stoffe”), przyczyniając się tym samym do odnowienia podejścia metodologicznego do jego utworów, co pozwala na aktualizację zarówno akademickiego, jak i literaturoznawczego rozumienia twórczości tego pisarza o światowym znaczeniu. Artykuł informuje o osiągnięciach Petera Rusterholza oraz prezentuje listę jego najważniejszych publikacji.