Pedagogika Szkoły Wyższej


ISSN: 2083-4381    OAI    DOI: 10.18276/psw.2017.2-01
CC BY-SA   Open Access   CEEOL

Lista wydań / 2/2017 (22)
Paradygmat humanistyczny w dydaktyce akademickiej – utopia, konieczność, szansa?

Autorzy: Anna Sajdak-Burska
Uniwersytet Jagielloński
Słowa kluczowe: paradygmat humanistyczny facylitacja kompetencje społeczne tutoring akademicki
Data publikacji całości:2018
Liczba stron:14 (13-26)
Cited-by (Crossref) ?:

Abstrakt

Tytułowa triada: „utopia, konieczność, szansa” stanowi nić przewodnią tekstu. W artykule przyglądam się podejściu humanistycznemu, rozważając i uznając w pewnym zakresie jego utopijność. Wiele argumentów przemawia za tezą, że jest to paradygmat w dydaktyce akademickiej trudny do stosowania, wymagający od nauczycieli specyficznego przygotowania i gotowości do postawy wspierającej drugiego człowieka nie tylko z pozycji eksperta w danej dziedzinie wiedzy. Trudność polega też na konieczności przeniesienia akcentów z kształcenia masowego na podejście indywidualne, zorientowane na studenta i jego możliwości poznawcze. Tezą, którą staram się udowodnić, jest uznanie paradygmatu humanistycznego nie tylko za konieczny z uwagi na zróżnicowanie ścieżek nauczania-uczenia się studentów prowadzących do różnych efektów kształcenia, ale także za szansę tworzącą możliwości szerszego wykorzystywania metody tutoringu akademickiego w obszarze kształcenia studentów oraz indywidualnego, coachingowego wspierania rozwoju nauczycieli akademickich w pełnieniu przez nich roli dydaktycznej.
Pobierz plik

Plik artykułu

Bibliografia

1.Danilewska, J. (2001). Romantyczna utopia wolności w edukacji szkolnej. W: J. Danilewska
2.(red.), Granice wolności i przymusu w edukacji szkolnej(s. 15–24). Kraków: Wydawnictwo Uniwersytetu Jagiellońskiego.
3.Gołębniak, B.D. (2007). Nauczanie i uczenie się w klasie. W: Z. Kwieciński, B. Śliwerski (red.),
4.Pedagogika. Podręcznik akademicki. T. 2 (s. 158–205). Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN.
5.Grochulska, J. (1994). Granice możliwości edukacyjnych człowieka. Kraków: Staromiejska Oficyna Wydawnicza.
6.Hejwosz, D. (2010). Edukacja uniwersytecka i kreowanie elit społecznych. Kraków: Impuls.
7.Joyce, B., Calhoun, E., Hopkins, D. (1999). Przykłady modeli uczenia się i nauczania.Warszawa: Wydawnictwa Szkolne i Pedagogiczne.
8.Karpińska-Musiał, B. (2016a). Edukacja spersonalizowana w uniwersytecie. Ideologia – instytucja – dydaktyka – tutor. Kraków: Wydawnictwo LIBRON – Filip Lohner.
9.Karpińska-Musiał, B. (red.). (2016b). W trosce o jakość w ilości. Tutoring oksfordzki w Uniwersytecie
10.Gdańskim. Kraków: Wydawnictwo LIBRON – Filip Lohner.
11.Karpińska-Musiał, B. (red.). (2016c). Studenckim piórem w tutorskim kałamarzu. Tutoring akademicki w Uniwersytecie Gdańskim. Kraków: Wydawnictwo LIBRON – Filip Lohner.
12.Klus-Stańska, D. (2009). Polska rzeczywistość dydaktyczna – paradygmatyczny taniec św. Wita.
13.W: L. Hurło, D. Klus-Stańska, M. Łojko (red.),Paradygmaty współczesnej dydaktyki (s. 62–73). Kraków: Oficyna Wydawnicza Impuls.
14.Klus-Stańska, D. (2010). Dydaktyka wobec chaosu pojęć i zdarzeń. Warszawa: Wydawnictwo Akademickie Żak.
15.Kościelniak, M. (2004). Zrozumieć Rogersa. Studium koncepcji pedagogicznych Carla R. Rogersa.Kraków: Oficyna Wydawnicza „Impuls”.
16.Kuhn, T.S. (1962). The Structure of Scientific Revolution. Chicago: University of Chicago Press.
17.Kuhn, T.S. (2001). Struktura rewolucji naukowych. Warszawa: Fundacja Aletheia.
18.Maslow, A.H. (1986). W stronę psychologii istnienia. Warszawa: Instytut Wydawniczy Pax.
19.Maslow, A.H. (2006). Motywacja i osobowość.Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN.
20.Rogers, C. (1991). Terapia nastawiona na klienta. Grupy spotkaniowe. Wrocław: Thesaurus-Press.
21.Rogers, C. (2002). Sposób bycia w świecie. Poznań: Rebis.
22.Sajdak, A. (2013). Paradygmaty kształcenia studentów i wspierania rozwoju nauczycieli akademickich.
23.Teoretyczne podstawy dydaktyki akademickiej. Kraków: Impuls.