Acta Iuris Stetinensis

W glosie autor odniósł się do stanowiska przedstawionego przez Sąd Apelacyjny w Poznaniu w postanowieniu z dnia 24 lipca 2019 r. Celem glosy było ustalenie prawidłowości stanowiska zajętego przez ten sąd, który stwierdził, że jurysdykcja wskazana w umowie między stronami umowy międzynarodowego przewozu towarów podlegającej konwencji CMR nie ma charakteru jurysdykcji wyłącznej, tzn. że ustalenie jurysdykcji w porozumieniu stron nie wyklucza wniesienia powództwa do sądów innych państw wskazanych w art. 31 ust. 1 lit. a i b konwencji CMR. Zastosowano metodę dogmatyczną, a przy wykładni postanowień konwencji CMR odwołano się do reguł wykładni zawartych w konwencji wiedeńskiej o prawie traktatów. W glosie odwołano się do orzecznictwa TSUE, a także do poglądów przedstawionych w literaturze krajowej i zagranicznej. Autor doszedł do wniosku, że jurysdykcja określona w porozumieniu stron nie ma charakteru wyłącznego. Przesądza o tym brzmienie art. 31 ust. 1 konwencji CMR, który wskazuje na możliwość wniesienia sprawy zarówno do sądów określonych w porozumieniu, jak i do sądów państw wskazanych w lit. a i b tego przepisu. Zastosowanie ogólnej reguły interpretacyjnej doprowadziło do jednoznacznych rezultatów, które nie pozostawiały miejsca na interpretację odmienną. Autor uznał, że odwoływanie się do argumentów systemowych czy celowościowych nie może prowadzić do zmiany znaczenia wynikającego z jasnego brzmienia przepisu.