Acta Iuris Stetinensis

Dotacja i subwencja w języku potocznym są uważane za synonimy. Niemniej jednak, z prawnego punktu widzenia, stanowią one dwie różne instytucje. Zgodnie z definicją legalną dotacje są to podlegające szczególnym zasadom rozliczania środki z budżetu państwa, budżetu jednostek samorządu terytorialnego oraz z państwowych funduszy celowych przeznaczone na podstawie ustaw lub umów międzynarodowych na finansowanie lub dofinansowanie realizacji zadań publicznych. Z kolei subwencja jest opisywana poprzez wskazanie jej charakterystycznych cech, jak również poprzez wskazanie podobieństw i różnic w stosunku do dotacji. W szczególności podnosi się, iż subwencja posiada dwie podstawowe cechy: zobiektywizowane kryteria przyznawania oraz swobodę w zakresie wydatkowania. Skutkuje to tym, iż w założeniu subwencja ma charakter roszczeniowy, zaś dotacja uznaniowy. Kwestia ta ma kluczowe znaczenie z punktu widzenia ochrony prawnej beneficjenta wsparcia, gdyż charakter prawny danej instytucji będzie determinować właściwy tryb dochodzenia wypłaty środków. Problemem poruszonym w niniejszym opracowaniu jest dochodzenie wypłaty subwencji i dotacji w polskim prawie. Celem artykułu jest próba odpowiedzi na pytanie, czy subwencji oraz dotacji należy dochodzić przed sądami powszechnymi na drodze postępowania cywilnego, czy jednak właściwa będzie droga postępowania administracyjnego oraz sądowoadministracyjnego. Badania naukowe zostały przeprowadzone w oparciu o metodę badań niereaktywnych, tj. analizę aktów prawnych, literatury przedmiotu oraz orzecznictwa. Zgodnie z przyjętą hipotezą badawczą zarówno subwencja, jak i dotacja powinny być dochodzone w pierwszej kolejności zgodnie z procedurą opisaną w przepisach szczególnych. W ich braku możliwe jest dochodzenie obu kategorii środków na drodze postępowania cywilnego, jeżeli istnieje możliwość ustalenia wysokości wsparcia, zaś z przepisu prawa wynika obowiązek jego przekazania na rzecz danego podmiotu.