Wykształcony muzealnik we współczesnym muzeum – próba diagnozy stanu obecnego i perspektyw jego zmian

Problem określony w tytule niniejszego artykułu może być potraktowany jako jeden z kluczowych, tak w perspektywie współczesnego, jako też – rozwijającego się sektora muzealnego w Polsce. Edukacja muzealnego personelu (z uwzględnieniem specjalizacji kuratorskiej, konserwatorskiej, inwentaryzatorskiej, edukatorskiej i innych) traktowana jest przez organizatorów muzeów (w tym Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego oraz władze samorządowe) jako jeden z najważniejszych czynników, determinujących rozwój dziedziny kultury, jaką jest muzealnictwo, a zarazem jedną z możliwych blokad, które ów rozwój mogą zakłócić. W podjętym w niniejszym artykule procesie ewaluacji zależności między dostępną ofertą a oczekiwaniami muzealnych środowisk wzięto pod uwagę: historyczny oraz prawny kontekst zawodowej kategorii „muzealnik”, szczególnie w kontekście polskim, zasób danych statystycznych, opisujących liczebność osób zatrudnionych w muzeach oraz z muzeami współpracującymi, a także zmiany w tej kategorii zawodowej, w końcu zaś ofertę kształcenia skierowaną do polskich muzealników, przede wszystkim przez szkolnictwo wyższe oraz działające na rzecz muzealnictwa instytucje kultury. Podsumowaniem artykułu są rekomendacje dotyczące możliwych korekt w istniejącym systemie kształcenia muzealników w Polsce.