„Co kto mógł, to na siebie wdział, oczywiście pasiaki przede wszystkim i obuwie…” – o nazwach odzieży i elementach ubioru na podstawie wspomnień obozowych byłych więźniów lagru na Majdanku

Niniejszy artykuł sytuuje się w nurcie badań nad polszczyzną okresu II wojny światowej, a ściślej mówiąc, polszczyzną używaną przez więźniów obozu koncentracyjnego na Majdanku. Celem artykułu jest przedstawienie wyników badań dotyczących konkretnego obszaru – słownictwa traktującego o nazwach odzieży w obozie na Majdanku. Badania polegały na pozyskaniu tekstów wspomnień obozowych autorstwa osób, którym udało się przeżyć pobyt w lagrze na Majdanku, ekscerpcji materiału językowego z tych źródeł, a następnie sklasyfikowaniu, przedstawieniu i omówieniu poszczególnych jednostek językowych. W opracowaniu wykorzystano metodę filologiczną, słownikową (znaczenia jednostek zostały sprawdzone i skonfrontowane przy użyciu słowników ogólnych i specjalistycznych zarówno języka polskiego, jak i języka niemieckiego i na tej podstawie m.in. ustalono, czy wyraz jest zapożyczeniem, neologizmem słowotwórczym czy znaczeniowym), a także metodę pól tematycznych – w artykule przedstawiono leksemy należące do jednego z takich pól. Nazwy odzieży stanowią zaledwie 2% wszystkich zgromadzonych jednostek językowych, co jest efektem bardzo ubogiego i jednorodnego stroju noszonego przez więźniów lagru, zarówno przez kobiety, jak i przez mężczyzn. Wśród nazw wyróżnić można głównie zapożyczenia z języka niemieckiego, neologizmy znaczeniowe (neosemantyzmy), a także jedno wyrażenie. W nazwach odzieży wyraża się nie tylko sama rzeczywistość obozu, ale także stosunek więźniów do tych ubrań.