Przejdź do treści

Acta Iuris Stetinensis

Acta Iuris Stetinensis

Wcześniej: Zeszyty Naukowe. Roczniki Prawnicze

2/2025 (53)
Statystyki OpenAlex

Dla całego czasopisma, według OpenAlex.

Cytowania
292
Publikacje
762
H-index
4
I10-index
2
Średnia cytowań (2 lata)
0,03
Cytowania w poszczególnych latach
Wykres cytowań czasopisma. Dokładne wartości są dostępne w tabeli poniżej. 2017: 12 2018: 12 2019: 6 2020: 40 2021: 33 2022: 36 2023: 40 2024: 23 2025: 46 2026: 21 2017 2026
Pokaż dane w tabeli
Cytowania w poszczególnych latach
RokPublikacjeCytowania
20175612
20184712
2019556
20203840
20217633
20228736
20236740
20248523
20255846
20264521

Dane pobrane:

Co oznaczają te liczby?

Publikacje i cytowania obejmują rekordy powiązane z tym czasopismem w OpenAlex. H-index to największa liczba h publikacji mających co najmniej h cytowań. I10-index to liczba publikacji cytowanych co najmniej 10 razy. Wykres przedstawia cytowania otrzymane w danym roku; bieżący rok jest niepełny. Zakres bazy może różnić się od WNUS i innych serwisów.

Średnia z 2 lat jest wskaźnikiem OpenAlex. Nie jest to Journal Impact Factor firmy Clarivate.

Zobacz w OpenAlex (nowa karta)

Wyrok Sądu Apelacyjnego w Szczecinie II Wydział Karny z dnia 13 marca 2023 r. (II AKa 329/21)

DOI: 10.18276/ais.2025.53-12
Cytuj

Pełny tekst jest dostępny

Abstrakt

1. Okoliczność braku ujawnienia zwłok ofiary zabójstwa z reguły utrudnia skazanie, skoro trzeba dodatkowo dowodzić zarówno faktu śmierci, jak i sposobu, w jaki ona nastąpiła. Odnalezienie ciała ofiary nie jest jednak warunkiem sine qua non przypisania sprawstwa takiego czynu skarżonemu. Śmierć pokrzywdzonego (i jej okoliczności) mogą zostać ustalone, w sposób bezsporny, także w oparciu o inne dowody, które w swej logice nieuchronnie prowadzą do ustalenia tego faktu i powiązania go na płaszczyźnie przyczynowo-skutkowej z umyślnymi działaniami oskarżonego, zmierzającymi do pozbawienia życia człowieka. 2. Przedmiotem ochrony art. 148 k.k. jest życie człowieka w znaczeniu egzystencjalnym. Założenie, że odnalezienie i zidentyfikowanie ciała (ustalenie tożsamości) ofiary jest niezbędne dla skazania za czyn z art. 148 k.k. oznaczałoby sprzeczny z zasadą swobodnej oceny dowodów przejaw formalizmu dowodowego. 3. Kodeks karny nie zawiera katalogu okoliczności nakazujących uznanie określonego zachowania za „motywację zasługującą na szczególne potępienie”. Znamię kwalifikujące przewidziane w art. 148 § 2 pkt 3 k.k. ma charakter czysto oceny. Nie jest możliwe podanie kryteriów szczególnego potępienia in abstracto, gdyż konieczne jest zawsze ustalenie tego znamienia in concreto (w niepowtarzalnych realiach rozpoznawanej sprawy). „Szczególne potępienie” motywacji sprawcy może mieć miejsce wtedy, gdy takie motywy w sposób rażący odbiegały od przyjętych wzorców postepowania. Musi więc wystąpić jeszcze dodatkowy element w motywacji sprawcy, który decyzję dokonania zabójstwa, czyni szczególnie naganną. Owa wyjątkowość (szczególność), będąca przejawem swoistej kwantyfikacji potępienia, na jakie zasługiwać miałaby motywacją sprawcy zabójstwa, powinna być odnoszona do charakteru tego przestępstwa. Rzecz bowiem w tym, że każda zbrodnia zabójstwo z uwagi na fakt, że godzi w najwyższą z chronionych przez prawo wartości, jaką jest życie ludzkie, wywołuje uczucie potępienia o bardzo dużym nasileniu, zdecydowanie wyższym niż w przypadku innych przestępstw.
Podgląd PDF

Otwórz PDF