Przejdź do treści
Colloquia Theologica Ottoniana
2/2014
OpenAlex

Dla całego czasopisma, według OpenAlex.

Cytowania
131
Publikacje
297
H-index
4
I10-index
1
Średnia cytowań (2 lata)
0,17
Cytowania w poszczególnych latach
Wykres cytowań czasopisma. Dokładne wartości są dostępne w tabeli poniżej. 2017: 7 2018: 1 2019: 7 2020: 9 2021: 6 2022: 19 2023: 14 2024: 20 2025: 12 2026: 8 2017 2026
Pokaż dane w tabeli
Cytowania w poszczególnych latach
RokPublikacjeCytowania
2017287
2018301
2019207
2020169
2021176
20221119
20231114
20241220
20251212
202608

Dane pobrane:

Co oznaczają te liczby?

Publikacje i cytowania obejmują rekordy powiązane z tym czasopismem w OpenAlex. H-index to największa liczba h publikacji mających co najmniej h cytowań. I10-index to liczba publikacji cytowanych co najmniej 10 razy. Wykres przedstawia cytowania otrzymane w danym roku; bieżący rok jest niepełny. Zakres bazy może różnić się od WNUS i innych serwisów.

Średnia z 2 lat jest wskaźnikiem OpenAlex. Nie jest to Journal Impact Factor firmy Clarivate.

Zobacz w OpenAlex (nowa karta)
Google Scholar

Proweniencja, rozwój i specyfika „dialogowego ja” psychologii pastoralnej

Cytuj

Pełny tekst jest dostępny

Abstrakt

Historia psychologii pastoralnej, od jej powstania na gruncie dziewiętnastowiecznego protestantyzmu, aż do czasów współczesnych, uwidacznia pewien problem z umiejscowieniem jej pośród dyscyplin naukowych. Przyczyn tej rozmytej tożsamości upatruje się w ciągłej nieumiejętności pogodzenia relacji psychologii i religii, przechodzącej od etapów jawnej wrogości (freudyzm, marksizm), poprzez redukcjonizm z prostym utożsamianiem zjawisk psychicznych i duchowych czy wzajemną obojętność, po otwartość i wzajemne korzystanie ze swych osiągnięć. Artykuł ukazuje aktualnie uprawianą psychologię pastoralną jako swoisty obszar „wpomiędzy” psychologią (religii) a teologią pastoralną. Uwzględniając historię tej młodej dyscypliny, autorzy zarysowują związek psychologii pastoralnej z innymi dziedzinami wiedzy, wskazując, że niejasna tożsamość na styku teologii i psychologii może stanowić w swej istocie jej wielki zasób budowany na zdolności interdyscyplinarnego dialogu oraz elastycznym wpisywaniu się w potrzeby współczesnego człowieka z jego polifoniczną naturą.
Podgląd PDF

Otwórz PDF

Bibliografia (34)
  1. Allport G.W., Osobowość i religia, Warszawa 1988.
  2. American Association of Pastoral Counselors, http://www.aapc.org/ (4.04.2013).
  3. Assocacion of Professional Chaplains, http://professionalchaplains.org/content.asp?contentid=217 (4.04.2013).
  4. Assocazione Italiana Psicologi e Psichiatri Catolicci, http://www.aippc.net/ (4.04.2013).
  5. Cantelmini T., Laselva P., Paluzzi S., Dialog psychologii z teologią, Poznań 2006.
  6. Centrum Formacji Duchowej. Kraków, http://www.cfd.sds.pl/?d=spis,,151 (4.04.2013).
  7. Centrum Formacji Duchowej. Trzebinia, http://www.cfdtrzebinia.sds.pl/?d=spis,,138(4.04.2013).
  8. College of Pastoral Supervision & Psychoterapy, http://www. pastoralreport.com/ (4.04.2013).
  9. Deutsche Gesellschaft für Pastoralpsychologie, http://www.pastoralpsychologie.de/gesellschaft.html (4.04.2013).
  10. Jabłońska K., Gawryś C. (red.), Między konfesjonałem a kozetką, Warszawa 2010.
  11. Jan Paweł II, Encyklika Fides et ratio. O relacjach między wiarą i rozumem, Poznań 1998.
  12. Jan Paweł II, Sakrament pokuty w życiu Kościoła, Przesłanie do Penitencjarii Apostolskiej, „L’Obsservatore Romano” 98 (1998) 5–6.
  13. Kongregacja ds. Edukacji Katolickiej, Ratio fundamentalis institutionis sacerdotalis, AAS 62 (1970), http://www.vatican.va/archive/aas/index_sp.htm (4.04.2013).
  14. Kożuch M., Chrześcijańska formacja indywidualna, Kraków 2001.
  15. Kroplewski Z., Psychologia pastoralna. Koncepcje i kontrowersje, Szczecin 2011.
  16. Krzysteczko H., Poradnictwo duszpasterskie. Teoria i praktyka rogeriańskiego kontaktu pomocnego, Katowice 1998.
  17. Paszkowska T., Psychologia w kierownictwie duchowym, Lublin 2007.
  18. Pius XII, Konstytucja Apostolska Ad uberrima, AAS 50 (1958), http://www.vatican.va/archive/aas/index_sp.htm (4.04.2013).
  19. Pius XII, Konstytucja Apostolska Sedes sapientiae, AAS 48 (1956), http://www.vatican.va/archive/aas/index_sp.htm (4.04.2013).
  20. Płużek Z., Psychologia pastoralna, Kraków1991.
  21. Popielski K., Koncepcja logoterapii V.E. Frankla i jej znaczenie w poradnictwie psychologiczno-pastoralnym, w: Z. Chlewiński (red.), Wybrane zagadnienia z psychologii pastoralnej, Lublin 1989.
  22. Ratio fundamentalis institutionis sacerdotalis z 6 stycznia 1970 (włączone na terenie Polski do Ratio Institutione Sacerdotalis pro Polonia z 1 września 1971), w: K. Klauza,Zasady formacji kapłańskiej w Polsce, Częstochowa 1999, s. 110.
  23. Rostworowski P., Kierownictwo duchowe. Kilka zasad i wskazówek, Tyniec–Kraków 2012.
  24. Rupnik M.I., Rozeznawanie duchowe. Ku doświadczeniu Boga, cz. 1, Częstochowa 2004.
  25. Sobór Watykański II, Konstytucja o Kościele w świecie współczesnym. Lumen gentium, w: Sobór Watykański II, Konstytucje, dekrety, deklaracje, Poznań 2002.
  26. Stowarzyszenie Psychologów Chrześcijańskich, http://www.spch.pl/index.php?option=-com_content&view=article&id=97&Itemid=89 (4.04.2013).
  27. Szentmártoni M., Psychologia pastoralna, Kraków 1995.
  28. Szkoła Formatorów, http://www.ignatianum.edu.pl/studium/ (4.04.2013).
  29. The Association for Clinical Pastoral Education, http://www.acpe.edu/ (4.04.2013).
  30. Tomkiewicz A., Psychologia pastoralna, w: R. Kamiński i inni (red.), Leksykon teologii pastoralnej, Lublin 2006.
  31. Towarzystwo Poradnictwa i Psychologii Pastoralnej, http://www.luteranie.pl/archiwum/2011/towarzystwo_poradnictwa_i_psychologii_pastopastor_w_polsce,3451.html (4.04.2013).
  32. Wolicki M., Egzystencjalno-analityczna koncepcja autotranscendencji i jej teologiczno--pastoralne aplikacje, Przemyśl 1993.
  33. Wolicki M., Logoterapia w praktyce pastoralnej, Wrocław 2003.
  34. Wolicki M., Otwartość osoby ludzkiej. Interpretacja fi lozofi czna, Wrocław 2005