Studia Językoznawcze
synchroniczne i diachroniczne aspekty badań polszczyzny
Wcześniej: Studia Językoznawcze : synchroniczne i diachroniczne aspekty badań polszczyzny
Kilka uwag o tłumaczeniu portugalskiego fado na przykładzie pieśni Garras dos Sentidos
DOI: 10.18276/sj.2019.18-14
Cytuj
Pełny tekst jest dostępny
| ISSN: | 1730-4180 |
| eISSN: | 2353-3161 |
| Autorzy: |
Nina
Pielacińska
Uniwersytet Szczeciński, Szczecin |
| Słowa kluczowe: | przekład pieśni portugalskie poetyka semantyka |
| Data wydania numeru / monografii: | 2019 |
| Liczba stron: | 14 (205-218) |
| OAI-PMH: | Metadane |
 
| |
Abstrakt
Tematem artykułu są tłumaczenia portugalskich pieśni fado na język polski. Ten gatunek muzyczny uznawany jest za symbol tożsamości narodowej Portugalii i stanowi jeden z najbardziej charakterystycznych wyznaczników jej kultury. Przedmiotem analizy jest pierwsze polskie tłumaczenie wiersza portugalskiej pisarki Agustiny Bessy-Luis Garras dos Sentidos, zaś nadrzędnym celem pracy jest sprawdzenie, czy utwór oryginalny i jego przekład funkcjonują w obydwu kulturach identycznie oraz które elementy tekstu są istotne dla właściwego odbioru. W artykule skoncentrowano się na takich składnikach struktury dzieła, jak wersyfikacja, układ rymów i zjawiska semantyczne.
Podgląd PDF
Bibliografia (22)
- Bessa-Luis, Agustina. Garras dos Sentidos (Mísia, 1998).
- Antoniewicz, Grażyna. „Bosa Królowa”. Dziennik Bałtycki. Kultura, 18.04.2005.
- Antoniewicz, Grażyna. „Fatum – piosenki inspirowane portugalskim fado”. Dziennik Bałtycki. Kultura, 7.07.2010.
- Balcerzan, Edward. „Poetyka przekładu artystycznego”. W: Literatura z literatury (strategie tłumaczy), red. Piotr Fast. Katowice: Wydawnictwo „Śląsk”, 1998, 17–31.
- Barańczak, Stanisław. „Mały, lecz maksymalistyczny Manifest translatologiczny albo: Tłumaczenie się z tego, że tłumaczy się wiersze również w celu wytłumaczenia innym tłumaczom, iż dla większości tłumaczeń wierszy nie ma wytłumaczenia”. Teksty Drugie. Teoria literatury, krytyka, interpretacja, 3 (1990), 7–66.
- Barańczak, Stanisław. „Przekład artystyczny jako «samoistny» i «związany» obiekt interpretacji (na przykładzie niektórych polskich tłumaczeń Gottfrieda Benna”. W: Z teorii i historii przekładu artystycznego, red. Jacek Baluch. Kraków: Wydawnictwo Uniwersytetu Jagiellońskiego, 1974, 47–74.
- Bartmiński, Jerzy. „Wymowa w śpiewie”. W: Opuscula logopaedica: in honorem Leonis Kaczmarek, red. Jerzy Bartmiński. Lublin: Wydawnictwo UMCS, 1993, 226–231.
- Bechara, Evanildo. Moderna Gramática Portuguesa. Rio de Janeiro: Nova Fronteira Participações S.A, 2009.
- Darasz, Wiktor Jarosław. Mały przewodnik po wierszu polskim. Kraków: Towarzystwo Miłośników Języka Polskiego, 2003.
- Dicionário da língua portuguesa: acordo ortográfico. Porto: Porto Editora, 2011.
- García Lorca, Federico. Obras completas I, II, III, red. Arturo del Hoyo. Madrid: Aguilar, 1991.
- Klave, Janina. Historia literatury portugalskiej – zarys. Wrocław: Zakład Narodowy im. Ossolińskich, 1985.
- Kristeva, Julia. Czarne słońce. Depresja i melancholia. Kraków: Universitas, 2007.
- Nowikow, Wiaczesław. Fonetyka hiszpańska. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 1992.
- Pessoa, Fernando. Poesias Inéditas (1919–1930). Lisboa: Ática, 1990.
- Pielacińska, Nina. Fenomen fado na przykładzie Polski. Poetyka i performance. Szczecin: Wydawnictwo Naukowe Uniwersytetu Szczecińskiego, 2018.
- Pismo Święte Starego i Nowego Testamentu. Częstochowa: Edycja Świętego Pawła, 2009.
- Starzycka, Maria Magdalena. „Fado”. W: Słownik rodzajów i gatunków literackich, red. Grzegorz Gazda, Słowinia Tynecka-Makowska. Kraków: Universitas, 2006, 244–246.
- Śniedziewski, Piotr. Czarne słońca romantyków. Warszawa: Wydawnictwo Sic!, 2018.
- Śniedziewski, Piotr. „Obraz czarnego słońca w wybranych utworach francuskich i polskich romantyków (rekonesans )”. Prace Polonistyczne, 70 (2015): 199–202.
- Tokarski, Ryszard. Semantyka barw we współczesnej polszczyźnie. Lublin: Wydawnictwo UMCS, 2004.
- Vieira, Nery Rui. “A Arte de Dizer”. W: Amália: Coração Independente, red. Clara Távora Vilar, Nuno Ferreira de Carvalho. Lisboa: Fundação Amália Rodrigues / Museu Colecção Berrado / Museu da Electricidade-Fundação EDP, 2009, 105–127.