Oznaczenia geograficzne produktów rolno-spożywczych jako kwestia sporna w negocjacjach transatlantyckiego partnerstwa handlowo-inwestycyjnego

Oznaczenia geograficzne są uznawane za poważną barierę pozataryfową w stosunkach handlowych między Stanami Zjednoczonymi a Unią Europejską. Celem artykułu jest przeanalizowanie przyczyn i zakresu rozbieżności stanowisk stron dotyczących ochrony oznaczeń geograficznych artykułów rolno-spożywczych w prowadzonych obecnie negocjacjach TTIP. Podjęto również próbę oceny możliwości osiągnięcia kompromisu w świetle istniejących uwarunkowań oraz potencjalnych korzyści i zagrożeń. Na podstawie wyników badań, przeprowadzonych metodą studiów literaturowych i analizy tekstów źródłowych można stwierdzić, że Stany Zjednoczone i Unia Europejska stosują odmienne systemy regulacyjne dotyczące oznaczeń geograficznych, które odzwierciedlają różne podejścia obu partnerów do kwestii ich ochrony. Większa harmonizacja przepisów będzie trudna do osiągnięcia ze względu na istotne różnice interesów ekonomicznych stron. Porozumienie w tej dziedzinie, jeśli do niego dojdzie, będzie miało prawdopodobnie ograniczony zakres i wymagało zastosowania długich okresów przejściowych. Przeprowadzona analiza ujawniła również, że istniejące bariery regulacyjne mają swoje źródło w bieżących interesach handlowych, ale również w odmiennym postrzeganiu kwestii ochrony własności intelektualnej, praw konsumenta, tradycji czy tożsamości kulturowej.